مثل پروانه

میگفت یه دونه پسرم رو به خاطر چشمش بردم دکتر، سُرو مُر و گُنده، با حال خوب، با خوشدلی. معلوم شد که بین چشم و مغزش یه غده ست به این بزرگی! عمل شد، خونه م رو فروختم. پنجاه و هشت میلیون پول عملش شد، فقط تونستن نصفش رو بردارن. باید دوباره عمل بشه. یه چشمش بینایی نداره اون یکی هم حتما باید چشم بند بزنه توی نور لامپ نباشه، تلویزیون نبینه، درس نخونه.... بچه دبیرستانی که اینهمه امید داری بهش، یهو اینجوری بشه.... بغض کرده بود. میگفت اگه بیمه تکمیلی باشیم یه کم هزینه ش کمتر بشه، بارمالیش از رو دوشمون برداشته بشه....غصه م گرفت برای پدر و مادر خیلی سخته بچه ش مریض باشه و مثل پروانه...

قلب باید خیلی درخشان باشد. بدرخشد و نور بتاباند، بخندد و در آغوش بگیرد و مهر بورزد. قلب باید یک دنیا مهر و مهربانی را بپراکند و دنیاهای تیره و خاموش را روشن کند. دنیاهای تیره و غمگین را، که بسیارند. قلب باید دوست داشته باشد، باید عاشق باشد، باید بی ریا و صادقانه و بی ادعا مهر بورزد و هیچگاه عشق را و دوستی را فراموش نکند. قلب که فراموش نکند روشن می شود. رنگ نوبرانه ی مهربانی می گیرد و دیواره هاش تمام با پرده های لطیف و درخشان شادمانی و رضایت زینت می یابد و بزرگ و وسیع می شود و بخشنده و مهربان و صبور و سبکبال و بی توقع و بی انتها مهر می پراکند و مهر می ورزد. مثل پروانه...